شاید من هنوز همان کودک تنبل سالهای دورباشم، ک هیچوقت تکالیفش را ننوشت، ک گاه گاهی روزگار گوشم را میپیچد لای انگشتان زمختش و صدایش را در مغزم ول میکند تا بنویسم..!! ولی من هر روز مسلطتر ازدیروز پای تخته زندگی ثابت کردم، ک نانوشته هم میدانم آخ ک چقد دیدنی میشود قیافه ی آموزگار وقتی ک مجبور میشود بپذیرد من با قوانین خودم دست نیافتنی ترم..